Το φίλτρο της μακροζωίας

Έλληνες επιστήμονες εντόπισαν στο κρασί την ουσία που νικά το γήρας

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Χάρης Καρανίκας chkaranikas@dolnet.gr

Ουσία που ανιχνεύθηκε στο κόκκινο κρασί από Έλληνες ερευνητές μπαίνει στο μικροσκόπιο φαρμακευτικών πολυεθνικών ως το υποψήφιο «ελιξίριο της νιότης». Η ρεσβερατρόλη αποδεδειγμένα προστατεύει την καρδιά και φαίνεται πως έχει αντικαρκινογόνο δράση, ενώ σε μεγάλες δόσεις μπορεί να επιμηκύνει τη ζωή, υποστηρίζουν ειδικοί. 

«Αρχίσαμε την έρευνα το 1992, όταν ήρθε στο φως η υπόθεση του "γαλλικού παραδόξου". Τότε ειδικοί από όλο τον κόσμο έθεταν το ερώτημα πώς γίνεται πληθυσμοί της Νότιας Γαλλίας να έχουν τόσο χαμηλά ποσοστά καρδιακών ασθενειών, ενώ το διαιτολόγιό τους είναι ιδιαίτερα υψηλό σε λιπαρά. Έτσι, μαζί με τον

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Οι προσπάθειες των επιστημόων επικεντρώνονται τώρα στη δημιουργία σκευασμάτων με ρεσβερατρόλη

δρ Λευτέρη Διαμαντή που εντάχθηκε στην ερευνητική ομάδα έναν χρόνο μετά, ανακαλύψαμε την τρανς ρεσβερατρόλη. Μέχρι τότε οι έρευνες εντόπιζαν τη ρεσβερατρόλη στον μίσχο των κληματαριών, εμείς όμως την ανιχνεύσαμε στο κόκκινο κρασί» λέει στα «ΝΕΑ» ο δρ Γιώργος Σολέας, βιοχημικός που ειδικεύεται στην οινοποιία και δραστηριοποιείται στο Οντάριο του Καναδά.Όπως επισημαίνει ο Έλληνας ομογενής, κατά τις επόμενες έρευνες βρέθηκε ότι η ουσία αποτρέπει την καταστροφή του DΝΑ, διαστέλλει τις αρτηρίες και μειώνει τα ποσοστά των επικίνδυνων για την υγεία ελεύθερων ριζών στον οργανισμό και της κακής χοληστερίνης. «Από μελέτες μας φάνηκε ότι προστατεύει και από την ανάπτυξη κακοηθών όγκων, καθώς και ότι αποτρέπει την οξείδωση των μετάλλων στο σώμα μας ως ισχυρό αντιοξειδωτικό». Μάλιστα, επιστήμονες από όλο τον κόσμο σε συνεργασία με τον δρ Σολέα ερεύνησαν πόση ρεσβερατρόλη περιέχουν τα κόκκινα κρασιά που πωλούνται στα ράφια των σούπερ μάρκετ. «Η ποικιλία που βρέθηκε με τη μεγαλύτερη συγκέντρωση παγκοσμίως ήταν το πινό νουάρ. Όσον αφορά τις ελληνικές ποικιλίες, οι μεγαλύτερες συγκεντρώσεις εντοπίστηκαν στο ξινόμαυρο και το αγιωργίτικο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι άλλες ελληνικές ποικιλίες υπολείπονται κατά πολύ. Οι διαφορές στις συγκεντρώσεις ανάμεσα στα γαλλικά και στα ελληνικά κόκκινα κρασιά είναι απειροελάχιστες» επισημαίνει ο δρ Σολέας, που είναι αντιπρόεδρος της Ελεγκτικής Επιτροπής Αλκοόλ στο Οντάριο. 

Οι έρευνες
Παρότι οι ενδείξεις για τις ευεργετικές δράσεις αυτής της ουσίας υπήρχαν από τα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας, οι προσπάθειες για να χρησιμοποιηθεί άρχισαν το 2003. Πρωτοπόρος φαρμακοβιομηχανία στον τομέα θεωρείται η αμερικανική Sirtris, της οποίας επιστημονικός σύμβουλος είναι ο Πελοποννήσιος Τομ Μανιάτης από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. «Πρόκειται για την πλέον ελπιδοφόρο ουσία η οποία θα μπορούσε να αλλάξει το μέλλον της φαρμακολογίας», αναφέρει. Η Sirtris εστίασε τις μελέτες της στο γονίδιο Sirt1, το οποίο εμφανίζεται ανενεργό στους περισσότερους οργανισμούς, αλλά όταν ενεργοποιείται φαίνεται πως επιβραδύνει το γήρας. Και η ρεσβερατρόλη, σύμφωνα με τις έρευνες της εταιρείας, κάνει ακριβώς αυτό, «ανάβει» το γονίδιο που καθυστερεί τον θάνατο. Μία από τις πλέον ατράνταχτες αποδείξεις ότι οι μελέτες της Sirtris βρίσκονται στον σωστό δρόμο αποτελεί η πρόσφατη εξαγορά της από τον κολοσσό Glaxo Smith Κline, που πλήρωσε 750 εκατ. δολάρια για να λανσάρει μελλοντικά το χάπι ρεσβερατρόλης. Μετά την εξαγορά η Sirtris έχει διενεργήσει κλινικές μελέτες σε διαβητικούς, κατά τις οποίες βρέθηκε ότι η ουσία έχει μεγάλη θεραπευτική δράση καθώς μειώνει τα επίπεδα ινσουλίνης και γλυκόζης χωρίς μάλιστα οι υπό εξέταση ασθενείς να αλλάξουν διατροφικές συνήθειες. Επιπλέον, ερευνάται η ανάπτυξη μιας νέας, πολύ πιο δραστικής συνθετικής μορφής της ρεσβερατρόλης, η οποία θα δοκιμαστεί σε καρκινοπαθείς. Η ουσία που θα περιέχεται σε ένα χάπι θα ισοδυναμεί, σύμφωνα με την εταιρεία, με όση ρεσβερατρόλη περιέχουν 1.000 μπουκάλια με κόκκινο κρασί. 

Τα πειράματα
«Κατά τη διάρκεια κλινικών μελετών και πειραμάτων σε ζώα μαζί με έναν συνάδελφο, τον Γκόλντμπεργκ, καταπίναμε καθημερινά 25 μιλιγκράμ ρεσβερατρόλης για να δούμε πόσο μεγάλες δόσεις μπορεί να απορροφήσει ο οργανισμός. Αυτό που ανακαλύψαμε ήταν ότι αφού παραμείνει στο σώμα για διάστημα 30-90 λεπτών μεταβολίζεται σε δύο παρόμοιες ουσίες, οι οποίες όμως δεν γνωρίζουμε αν είναι τόσο δραστικές. Γι΄ αυτό τον λόγο είμαι ιδιαίτερα επιφυλακτικός όσον αφορά το χάπι ρεσβερατρόλης, καθώς πρέπει να γίνουν διεξοδικές μελέτες για τις παρενέργειές της. Μέχρι λοιπόν να βγει το χάπι της ρεσβερατρόλης, θα πρότεινα δυο- τρία ποτήρια κόκκινο κρασί για τους άνδρες την ημέρα και ένα για τις γυναίκες- αφού εμφανίζουν μικρότερη αντοχή στο αλκοόλ- σε συνδυασμό πάντα με υγιεινή διατροφή και τρόπο ζωής» αναφέρει ο δρ Σολέας. Παράλληλα οι ειδικοί συνιστούν στους καταναλωτές να αποφεύγουν τα διάφορα είδη χαπιών ρεσβερατρόλης, που διατίθενται μέσω Ίντερνετ. 

Επιρρεπές στις καταρρεύσεις το οικονομικό μας σύστημα Tου David Ignatius - Aρθρογράφου της Washington Post «Η κατρακύλα είναι η χειρότερη του μεταπολέμου» έγραφε ο πηχυαίος τίτλος στην πρώτη σελίδα της «Ντέιλι Τέλεγκραφ», πάνω από τις δηλώσεις του Μέρβιν Κινγκ, του διοικητή της Τράπεζας της Αγγλίας, που προειδοποιούσε ότι η Βρετανία βρίσκεται πλέον σε «βαθιά ύφεση». «Πρόκειται για την πλέον απαισιόδοξη διαπίστωση περί Βρετανίας στη σύγχρονη εποχή» ήταν η εκτίμηση της εφημερίδας. Η οικονομική κρίση είναι εδώ, στη Βρετανία, εξίσου σοβαρή με την κρίση στις ΗΠΑ, αλλά αυτό είναι μικρή παρηγοριά για τους Αμερικανούς. Οικονομολόγοι και αντικριστές αναλώνονται σε περιγραφές της διεθνούς οικονομικής πανδημίας, με κυρίως θύματα και βαρέως ασθενούσες τις χώρες που είναι οι πιο ανοιχτές στην ελεύθερη διακίνηση εμπορευμάτων και κεφαλαίων. Σε μια αίθουσα αναμονής της Τράπεζας της Αγγλίας υπάρχει μια παλιά ξύλινη βιβλιοθήκη με την επιγραφή στα λατινικά «Scientia Est Pabulum Animi». Αυτό σημαίνει «Η γνώση είναι η τροφή του νου». Εδώ, λοιπόν, η δίαιτα ιδεών λόγω κρίσεως είναι πάρα πολύ πλούσια. Παραθέτω σε σύνοψη όλα όσα άκουσα από τους Βρετανούς οικονομολόγους και τους ειδήμονες περί τα χρηματοπιστωτικά. Ας αρχίσουμε από τα δύσκολα. Σκεφτείτε ένα Κινέζο μανδαρίνο να κάθεται στην Απαγορευμένη Πόλη και να αποτιμά τη διεθνή οικονομία σε μεγάλο βάθος παρελθόντος χρόνου. Παρατηρώντας τους τελευταίους αιώνες, θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο καπιταλισμός της ελεύθερης αγοράς τα κατάφερε λαμπρά στην παραγωγή αγαθών και στις υπηρεσίες. Ομως, οι επιδόσεις του στην πραγματική οργάνωση του οικονομικού τομέα υπήρξαν πολύ λιγότερο λαμπρές. Για περισσότερο από 200 χρόνια άλλο δεν έκανε από το να παράγει οικονομικές κρίσεις, καταρρεύσεις τραπεζών και πανικό. Η οικονομική κατάρρευση αποτελεί στερεότυπο της βρετανικής μυθιστοριογραφίας του 19ου αιώνα. Στο μυθιστόρημα του Τζορτζ Ελιοτ που έφερα μαζί στο ταξίδι αυτό, στο «Ντάνιελ Ντερόντα», η ηρωίδα Γκουέντολιν Χάρλεθ λαμβάνει μια θλιβερή επιστολή από τη μητέρα της. «Μας βρήκε μια φοβερή δυστυχία. Επειδή δεν έχεις ιδέα από επιχειρήσεις, δεν θα καταλάβεις τίποτε. Ομως για ένα εκατομμύριο στερλίνες η Grapnell & Co πτώχευσε και έχουμε εντελώς καταστραφεί» γράφει η μητέρα. Η ροπή του οικονομικού μας συστήματος να καταρρέει περιοδικά είναι σήμερα, την εποχή της παγκοσμιοποίησης, πολύ πιο επικίνδυνη από άλλοτε. Ευφυείς διάνοιες εφηύραν την παραγωγή προϊόντων ιδιαίτερα εξωτικών, αλλά ελάχιστα κατανοητών σε αυτούς που τα εμπορεύονται. Τα προϊόντα αυτά –συνθετικοί τίτλοι εντελώς ασύνδετοι με τα στοιχεία ενεργητικού– είναι στην οικονομία όπλο εξίσου θανατηφόρο με τα όπλα μαζικής καταστροφής, κατά την έκφραση του Γουόρεν Μπάφετ. Οσο πιο περίπλοκο γίνεται ένα σύστημα, τόσο πιο ευάλωτο είναι στους αιφνίδιους κλονισμούς. Η περιπλοκότης ευθύνεται εν μέρει για τη διάλυση του συστήματος, αφού γέννησε γιγαντιαίες εταιρείες και συστήματα ηλεκτρονικών συναλλαγών, που ακόμη και οι ευφυέστεροι των ανθρώπων δεν είναι σε θέση να ελέγξουν. Πάρτε παράδειγμα τη Citigroup, που σήμερα είναι «το» πρότυπο κακοδιαχείρισης προς διερεύνηση. Ποιοι ήταν οι άφρονες που επέτρεψαν στον γίγαντα αυτό να καταστρέψει τη Γουόλ Στριτ; Στους άφρονες συγκαταλέγονται ο Ρόμπερτ Ρούμπιν, πρώην υπουργός Οικονομικών, η Σάντι Γουέιλ, η οποία μέχρι πριν από ένα χρόνο εθεωρείτο ενσάρκωση της σοφίας και πρωθιέρεια των συναλλαγών, ο Στάνλεϊ Φίσερ, ένας από τους κορυφαίους οικονομολόγους διεθνώς. Τέλος, ο Γουίλιαμ Ροντς, που επί δεκαετίες διαχειριζόταν τις οικονομικές κρίσεις στον Τρίτο Κόσμο. Πρόθεσή μου δεν είναι να δικαιολογήσω τη διευθυντική ομάδα της Citigroup, οι αποφάσεις τους ήταν ολέθριες, δεν χωράει αμφιβολία γι’ αυτό. Εν προκειμένω όμως, το πρόβλημα δεν έγκειται στην απληστία ή τη βλακεία μεμονωμένων ατόμων. Το πρόβλημα είναι το σύστημα αυτό καθεαυτό. Μια άλλη παρέα κακών είναι σήμερα οι επόπτες και ελεγκτές, που άφησαν να δημιουργηθεί το χάος αυτό. Και όμως, στα κατάστιχα τραπεζών και άλλων οικονομικών ιδρυμάτων και οργανισμών χιλιάδες είναι τα ονόματα ελεγκτών και ορκωτών λογιστών. Τώρα όλοι αυτοί κάθονται και κλαίνε τη μοίρα τους. Οι ελεγκτές τίποτε δεν αντελήφθησαν από την επερχόμενη θύελλα. Μετά το σκάνδαλο της Enron επακολούθησε σημαντική μεταρρύθμιση στο ελεγκτικό σύστημα, η Πράξη Sarbanes - Oxley. Βάσει αυτής, οι διευθύνοντες σύμβουλοι ήταν –υποτίθεται– υποχρεωμένοι να επαληθεύσουν αυτοπροσώπως τα όσα ήταν καταγεγραμμένα στα κατάστιχά τους. Σήμερα είναι προφανές πλέον ότι η μεταρρύθμιση υπήρξε ατελέσφορη. Τι πρέπει λοιπόν να γίνει για την ίαση ενός οικονομικού συστήματος επιρρεπέστατου στις καταρρεύσεις κάθε 15 με 20 χρόνια; Προσωπικώς θα ήθελα την επιβολή νέων αυστηρότερων όρων, που να περιορίζουν ελεγχόμενους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς να ριψοκινδυνεύουν και να επιδεινώνουν την επισφάλεια με συνεχείς, ακόμη πιο ριψοκίνδυνους δανεισμούς. Ξέρω όμως ότι η ανελαστικότητα και η μικρότερη μόχλευση θα στρέψουν τους άπληστους επενδυτές (οποίο οξύμωρον) προς περιουσιακά στοιχεία ακόμη υψηλότερου ρίσκου. Ετσι υπονομεύτηκε η Πράξη Glass - Steagall για το τραπεζικό σύστημα την εποχή του Μεγάλου Κραχ – και για το λόγο αυτό καταργήθηκε το 1999. Ως απεδείχθη ουκ εν τω πολλώ –ούτε εν τω μεγίστω– το ευ. Χρειαζόμαστε μικρότερες, φιλικότερες τράπεζες, κοντά στους πελάτες τους, οι οποίες να έχουν το περιθώριο της αποτυχίας σε περίπτωση σφάλματος. Ενόσω λοιπόν προσπαθούμε να διασώσουμε τα μεγαθήρια, δεν βλάπτει να σκεφτούμε πώς θα τα κατατμήσουμε σε μικρότερες μονάδες, τις οποίες να μπορούν να διευθύνουν φυσιολογικά ανθρώπινα όντα.

Υπάρχει πολιτική;

Tου Κωστα Καλλιτση / kkallitsis@kathimerini.gr

Κάποιοι εντοπίζουν τη ρίζα των σημερινών προβλημάτων στο «έλλειμμα πολιτικής». Επειδή δεν υπάρχει πραγματική πολιτική, λένε, γι’ αυτό τίποτα δεν πάει καλά στον τόπο μας. Το πρόβλημα είναι διαφορετικό. Τα πράγματα πάνε προς το χειρότερο επειδή, αντιθέτως, υπάρχει πλεόνασμα μιας συγκεκριμένης πολιτικής. Το δυστύχημα δεν είναι η απουσία, είναι η πλημμυρίδα μέτρων και δράσεων μιας πολιτικής που υπηρετεί συμφέροντα χωρίς (καν) να διαθέτει την πυξίδα του δημοσίου συμφέροντος.

Οταν ετοιμάζονται να καταστρέψουν (α λα ισπανικά) τις ελληνικές ακτές και να επιτρέψουν στην Αθήνα να σκαρφαλώσει εκεί ψηλά στον Υμηττό, γνωρίζουν καλά τι πράττουν. Υπηρετούν τα παρασιτικά συμφέροντα που ευδοκιμούν από την κερδοσκοπία στη γη, σε βάρος των υπολοίπων και των επόμενων γενιών. Αυτό, είναι μια πολιτική.

Ο ευτελισμός των προγραμμάτων Stage τόσο ώστε, αντί να προσφέρουν επαγγελματική εμπειρία, να γίνονται μηχανισμοί οικονομικής εξάρτησης στρατιών νέων ανθρώπων και «εκπαίδευσής» τους στο οδυνηρό μάθημα της απόλυτης ανασφάλειας, αυτό είναι μια πολιτική. Υπηρετεί το σύστημα της πολιτικής πατρονίας, εμποδίζει την ανάπτυξη του ανθρώπινου κεφαλαίου.

Προφανώς είναι άκρως συνειδητή πολιτική η εκτίναξη του δημοσίου χρέους στα 238 δισ. ευρώ, η αύξησή του κατά 60 δισ. ευρώ μέσα στην τελευταία 5ετία. Διότι έτσι, και χωρίς ανάλογη φορολογική επιβάρυνση των ενδιαφερομένων, έκαναν 100.000 προσλήψεις στο κράτος, εφαρμόστηκε η πολιτική της σπατάλης υπέρ του κοινωνικού παρασιτισμού, έτσι αγοράστηκαν μερικές δεκάδες «Πόρσε» από τα τρωκτικά του ΕΣΥ και τους συνδαιτυμόνες τους, έτσι διατηρούνται εν ζωή οργανισμοί της... Κωπαΐδας ή της Σπερχειάδας ή άλλων 998, που ανέσυρε από τα συρτάρια ο νέος υπουργός Οικονομίας.

Πολιτική είναι, η συντήρηση του έτερου κυκλώματος πατρονίας με πυλώνες Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης, που αρνούνται να λογοδοτήσουν για τις δαπάνες τους, που κόβουν δέντρα και φυτεύουν άλλα στη θέση τους – σε δουλειά να βρίσκονται, τα λεφτά να δικαιολογούν.

Πολιτική είναι, η δαπανηρή χειραγώγηση της κοινής γνώμης, με επιλεκτικές ή, άλλοτε, με μαζικές προσλήψεις δημοσιογράφων ή συγγενών δημοσιογράφων, σε «αγροτικά κανάλια», σε «κανάλια της Βουλής» (αυτό μας έλειπε!), σε «κανάλια του Δήμου», σε κρατικές ραδιοφωνίες, κρατικές τηλεοράσεις και (βεβαίως!) σε κρατικές τράπεζες και λοιπές επιχειρήσεις δημοσίου συμφέροντος.

Οταν προσφέρουν 500 εκατ. ευρώ στα αφεντικά του Κάμπου που εισπράττουν επιδοτήσεις περιμένοντας την εκτροπή του Αχελώου, ασκούν συγκεκριμένη πολιτική. Η οποία υπηρετεί τα κοινωνικά συμφέροντα της καθυστέρησης στην αγροτική οικονομία, στερεί πόρους από την επιχειρηματικότητα των νέων αγροτών, τους στερεί ευκαιρίες και επιστημονική υποστήριξη.

Μικρή αναδρομή στο παρελθόν: Οταν στις παραμονές των εκλογών 2004, ο κ. Κ. Καραμανλής ανέμιζε τη γνωστή μελέτη τριών οικονομολόγων για λογαριασμό της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, και βεβαίωνε ότι θα εξοικονομεί 10 δισ. ευρώ κάθε χρόνο από την καταπολέμηση της σπατάλης και της διαφθοράς, κάποια πολιτική πρέπει να είχε κατά νου. Ασκησε μια πολιτική αντίθετη, που απέδωσε σκάνδαλα με swap, ληστείες με δομημένα, offshore και Βατοπέδια, πλουτισμό υπουργών και κουμπάρων. Ηταν μια απολύτως πραγματική πολιτική. Χωρίς σχέδιο, ασφαλώς ναι. Χωρίς κοινωνικές αναφορές, ασφαλώς όχι. Κάποιους συνέφερε. Σε όλους τους άλλους, μας υπενθύμισε πόσο αναγκαία είναι μια πολιτική που θα έχει γνώμονα το δημόσιο συμφέρον.

Έσπασε τα ρεκόρ η εγκληματικότητα στην Ελλάδα το 2008

Αθήνα - Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου 2009

Ρεκόρ εγκληματικότητας, με 186 κλοπές και διαρρήξεις την ημέρα, 65 κλοπές Ι.Χ. και 9 ληστείες καθημερινά, αλλά και 304 δολοφονίες και απόπειρες ανθρωποκτονιών, δείχνουν τα στοιχεία εγκληματικότητας της ΕΛ.ΑΣ για το 2008.

Ωστόσο, «χαμηλές» είναι οι επιδόσεις των αστυνομικών όσον αφορά στην εξιχνίαση των υποθέσεων.

Σύμφωνα με απόρρητα στοιχεία του υπουργείου Εσωτερικών, που δημοσιεύονται στα Νέα, ρεκόρ καταγράφει και η εγκληματικότητα στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. 

Στην πρωτεύουσα γίνεται μια δολοφονία ή απόπειρα ανθρωποκτονίας κάθε τρεις ημέρες, πραγματοποιούνται 7 ληστείες με το ποσοστό εξιχνίασής τους να είναι 26%, κάτι που θεωρείται ακόμη και από αστυνομικές πηγές κατώτερο του αναμενόμενου. Τριάντα οκτώ ιδιοκτήτες Ι.Χ. καθημερινά πέφτουν θύματα κλοπής της περιουσίας τους, ενώ καταγράφονται 124 κλοπές και διαρρήξεις κάθε ημέρα.

Στη Θεσσαλονίκη, το 2008 πραγματοποιήθηκαν 441 ληστείες, 12.002 κλοπές και διαρρήξεις, κλάπηκαν 3.180 αυτοκίνητα και δολοφονήθηκαν 17 άνθρωποι. 

Στο αρχηγείο της ΕΛ.ΑΣ. αναζητούνται λύσεις για τη μείωση της εγκληματικότητας, αλλά και τη βελτίωση των αστυνομικών επιδόσεων, αφού η ΕΛ.ΑΣ. κατάφερε να εξιχνιάσει μόλις το 17% των 

Συνασπισμός ΜΙG - εφοπλιστών για Ολυμπιακή

Βγενόπουλος: άνοιγμα σε επιχειρηματίες για μειοψηφικό ποσοστό

Πόρτα για την είσοδο και άλλων επιχειρηματιών- εφοπλιστών στο σχήμα της Μarfin Ιnvestment Group (ΜΙG) που διεκδικεί την Ολυμπιακή αναμένεται να ανοίξει εντός της εβδομάδας ο διευθύνων σύμβουλος του ομίλου κ. Ανδρέας Βγενόπουλος, παρουσιάζοντας και τα πρώτα σχέδιά του για τον εθνικό αερομεταφορέα. 

Η πρόταση της ΜΙG για την Ολυμπιακή έχει ήδη συγκεντρώσει το ενδιαφέρον και άλλων επιχειρηματιών και κυρίως εφοπλιστών που, σύμφωνα με τον κ. Βγενόπουλο, δηλώνουν πρόθυμοι να συμμετάσχουν στο όλο εγχείρημα για τη σωτηρία της εταιρείας. Η ΜΙG αναμένεται να προχωρήσει σε private placement, ώστε οι ενδιαφερόμενοι επιχειρηματίες- εφοπλιστές να συμμετάσχουν στη νέα Ολυμπιακή με μειοψηφικό ποσοστό. Στις προθέσεις του ομίλου της ΜΙG, εφόσον τελικά η Ολυμπιακή περάσει στον έλεγχό του, είναι η διάθεση ενός ποσού περίπου 100 εκατ. ευρώ για άμεσες επενδύσεις στην εταιρεία, πέραν των 127,4 εκατ. ευρώ της δεσμευτικής προσφοράς που ήδη έχει κατατεθεί για την εξαγορά του πτητικού έργου και της τεχνικής βάσης. Το ποσό των 100 εκατ. ευρώ θα καλυφθεί εξ ολοκλήρου μέσω αύξησης μετοχικού κεφαλαίου από τη ΜΙG. 

Οι συνέργειες
Ο όμιλος της ΜΙG προσδοκά σημαντικές συνέργειες από την ένταξη της Ολυμπιακής στους κόλπους του, καθώς η Ολυμπιακή αποτελεί το πιο γνωστό ελληνικό brand name στο εξωτερικό. 

Σε οικονομικό επίπεδο, η ένταξη της Ο.Α. στον όμιλο ΜΙG θεωρείται στρατηγική κίνηση από τα στελέχη της. Ο όμιλος- λένε- δραστηριοποιείται ήδη στον τομέα των μεταφορών μέσω της Αttica Group και οι συνέργειες ιδιαίτερα με την Βlue Star (δρομολόγια Αιγαίου) θα μπορούσαν να είναι σημαντικές. 

Επίσης, η ΜΙG μέσω της Vivartia ελέγχει και την Οlympic Catering, παλαιά θυγατρική της Ολυμπιακής Αεροπορίας, η οποία πλέον θα μπορεί να διευρύνει το πελατολόγιό της. Επιπλέον, ελέγχει τις αλυσίδες fast food Goody΄s και Εverest που δρουν συμπληρωματικά σε αρκετά ελληνικά αεροδρόμια. 

ΜΕ ΑΥΞΗΣΗ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

Στις προθέσεις του ομίλου της ΜΙG είναι η διάθεση ποσού περίπου 100 εκατ. ευρώ για άμεσες επενδύσεις στην εταιρεία

Το φινλανδικό εκπαιδευτικό σύστημα

Ο κ. Πάνος Δρακόπουλος, δάσκαλος, γράφει για τις διαφορές ανάμεσα στοφινλανδικό και το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, όπως εκτίθενται από τονκαθηγητή κ. Γ. Μπαμπινιώτη: 

«1. Διάρκεια Υποχρεωτικής Εκπαίδευσης: εννέα χρόνια στη Φινλανδία (Δημοτικό και Γυμνάσιο).- Έξι χρόνια στην Ελλάδα (στα χαρτιά). 

2. Δαπάνες για την Εκπαίδευση: στη Φινλανδία 5,2% (ή κατ΄ άλλη πηγή, 5,7%) του ΑΕΠ, έναντι 3,2% στην Ελλάδα. 

3. Ευθύνη λειτουργίας των σχολείων: τα σχολεία λειτουργούν στη Φινλανδία με ευθύνη της Τοπικής Αυτοδιοίκησης υπό την εποπτεία του υπουργείου Παιδείας (δηλαδή πλήρης αποκέντρωση με λαμπρά κίνητρα άμιλλας, ουσιαστικής προσφοράς και ανάπτυξης της Τοπικής Αυτοδιοίκησης). Στην Ελλάδα, πλήρης συγκεντρωτισμός: κράτοςυπουργείο Παιδείας. Η Τοπική Αυτοδιοίκηση έχει κυρίως την ευθύνη της συντήρησης των κτιρίων, της εξεύρεσης χώρων κ.τ.ό., δηλαδή την αγγαρεία...- που και αυτή, στην καλύτερη περίπτωση, τη φέρει εις πέρας με το “κέφι” νεοσσού φαντάρου... 

4. Απόδοση μαθητών: ελέγχεται συστηματικά και εξασφαλίζονται πραγματικά ίσες ευκαιρίες στη Φινλανδία, με άμεση και αποτελεσματική αντιμετώπιση των μαθησιακών δυσκολιών των μαθητών, όπου εμφανίζονται, για να μπορούν να συμβαδίζουν με τους άλλους. Στην Ελλάδα η παρακολούθηση είναι ελλιπής και η ενισχυτική διδασκαλία μέχρι στιγμής αναποτελεσματική. 

5. Εκπαίδευση εκπαιδευτικών: συνεχής επιμόρφωση και δυνατότητες μετεκπαίδευσης στη Φινλανδία. Μεγάλο πρόβλημα στην επιμόρφωση των εκπαιδευτικών στην Ελλάδα, περιορισμένες οι δυνατότητες μεταπτυχιακών σπουδών. 

6. Σχολικές βιβλιοθήκες: ευρεία, συστηματική, σχολικά εντεταγμένη χρήση σχολικών βιβλιοθηκών στη Φινλανδία (κάθε σχολείο έχει πρόσβαση σε παρακείμενη, καλά εξοπλισμένη σχολική βιβλιοθήκη, σε συνδυασμό με δυνατότητες αξιοποίησης της σύγχρονης εκπαιδευτικής τεχνολογίας). Σοβαρή έλλειψη σχολικών βιβλιοθηκών στην Ελλάδα. 

7. Εισαγωγικές εξετάσεις στα ΑΕΙ: εκτός του σχολείου, εθνικές εξετάσεις σε βασικά μαθήματα σε συνεργασία με πανεπιστήμια στη Φινλανδία. Εντός του Σχολείου και ερήμην των πανεπιστημίων στην Ελλάδα». 

Τίποτε

Του Δημήτρη Μητρόπουλου mhtro@dolnet.gr

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 16 Φεβρουαρίου 2009

ΟΛΑ ΠΕΦΤΟΥΝ. Οι αγορές. Τα νομίσματα. Το πετρέλαιο. Η ανάπτυξη. Ο πληθωρισμός. Και, βεβαίως, τα νούμερα των πολιτικών στις δημοσκοπήσεις. Μόνη εξαίρεση ο Μπαράκ Ομπάμα. Η εκλογή του υπήρξε, άλλωστε, αντίδραση στην κρίση. 

ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ η ύφεση βαραίνει περαιτέρω την ατμόσφαιρα ενός χειμώνα με χαμηλές θερμοκρασίες. Πρόεδρος εδώ και ενάμιση χρόνο, ο Νικολά Σαρκοζί είχε ξεκινήσει με φόρα. Πολιτικός με αυτοπεποίθηση και δημοτικότητα, ήθελε να βγάλει τη Γαλλία από τη στατικότητα της προηγούμενης δεκαετίας. Και να χτίσει μια διακυβέρνηση που να συνθέτει πρόσωπα, θρησκείες και ιδεολογίες. Εξ ου και το άνοιγμα στους Σοσιαλιστές, αλλά και στις μειονότητες. Ο ΣΑΡΚΟΖΙ είχε μια δυναμική προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης το προηγούμενο εξάμηνο, εκμεταλλευόμενος και το επεισόδιο στη Γεωργία. Αλλά τον πρόλαβε η οικονομική κρίση. Αυτό που δεν έκανε η γρίπη των πουλερικών στην Ευρώπη, το κατάφερε η πιστωτική αποσάθρωση των τραπεζών. Το πρόβλημα ξεκίνησε από την Αμερική και μετά πέρασε τον Ατλαντικό. Ένα ντόμινο που ξεκίνησε από τα στεγαστικά δάνεια, πέρασε στα τιτλοποιημένα χρεόγραφα, μεταστάθηκε στα χρηματιστήρια και μόλυνε, τελικά, την πραγματική οικονομία. ΥΠΕΡΚΙΝΗΤΙΚΟΣ, ο Σαρκοζί πολλαπλασίασε τις έκτακτες συνόδους κορυφής, φώναξε στο Μέγαρο των Ηλυσίων τους Γάλλους τραπεζίτες κι ετοίμασε ένα πακέτο ανάκαμψης. Ωστόσο, τίποτε από αυτά δεν σταμάτησε την ύφεση που απειλεί με λουκέτο τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία. Για να σώσει τη Ρενό ή την Πεζό, η γαλλική κυβέρνηση ανοίγει τους κρουνούς της χρηματοδότησης και κινδυνεύει να μπει στο στόχαστρο των Βρυξελλών- όπως η κυβέρνηση Καραμανλή με τις ενισχύσεις για τους αγρότες. 

ΠΑΓΙΔΕΥΜΕΝΟΣ από την οικονομία, ο Σαρκοζί έχει βρει τα όρια της πολιτικής. Παρά την πρόσφατη ζωντανή τηλεοπτική του συνέντευξη, η δημοτικότητά του έχει πέσει στο 32%- δηλαδή το μισό του Ομπάμα. Στην Ευρώπη, η Άνγκελα Μέρκελ δεν χάνει ευκαιρία να δείξει ποιος έχει τα ηνία. Μοναδική παρηγοριά η διάλυση και οι γυναικοκαβγάδες Σεγκολέν- Μαρτίν Ομπρί στους Σοσιαλιστές. Ωστόσο ο φόβος αφορά την αντίδραση της γαλλικής κοινωνίας, η οποία εύκολα βγαίνει στον δρόμο. Ο Σαρκοζί κάνει ό,τι μπορεί για να μην την προκαλέσει. Δηλαδή δεν κάνει τίποτε. 

Ψάλτης

Δημήτρης Δανίκας , ddanikas@dolnet.gr

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 16 Φεβρουαρίου 2009

ΣΕ ΕΛΕΥΘΕΡΗ πτώση η Οικονομία. Το ίδιο και η Νέα Δημοκρατία. Το ίδιο και η χώρα. Οι αντικειμενικές συνθήκες κατάλληλες να ευαισθητοποιήσουν ακόμα και τον ελάχιστο πατριωτισμό των πολιτικών. Κυρίως των κυβερνητικών. Όταν πανίσχυρος εχθρός προ των πυλών, το στοιχειώδες που κάνεις είναι να φροντίσεις την άμυνά σου. Δηλαδή να συσπειρώσεις με τα λόγια, αλλά κυρίως με τις πράξεις σου, όλο τον Λαό. Επειδή όμως εδώ είναι Ελλάντα που σημαίνει τοπικισμός, κομματισμός και ωχαδερφισμός, άπαντες προς τον γκρεμό ακολουθώντας θέλοντας και μη τον χορό του Ζαλόγγου με πρώτο τον αρχηγό. Όλα τα συμπτώματα της πτωματολογίας είναι εδώ. Πρωτοφανής ακινησία. Ανεξέλεγκτη ψηφοθηρία. Μόνιμη σκανδαλολογία. Παρατεταμένη νοσηρή εσωστρέφεια. Και αχαλίνωτη δελφινολογία. Αγαπητοί μου, μόνο μία η κορυφαία διαφορά ανάμεσα στο Δελφινάριο του Ψάλτη και σ΄ αυτό του Καραμανλή. Με τον Ψάλτη γελούσαμε. Με τη Νέα Δυστυχία θα κλάψουμε. 

Η Ελλάδα βυθίζεται και οι δελφίνοι χτενίζονται! 

Τα σκάνδαλα ξανάρχονται...

...ενώ οι ψηφοφόροι φεύγουν από τη Ν.Δ. Σε κατάσταση νευρικού κλονισμού το Μαξίμου

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Διονύσης Νασόπουλος nasopoulos@dolnet.gr

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου 2009

Τρία μεγάλα σκάνδαλα, από τα οποία η Ν.Δ. καταβάλλει επί μήνες αγωνιώδεις προσπάθειες να απεγκλωβιστεί, επιστρέφουν στο Μαξίμου. Και προκαλούν νευρικό κλονισμό στο κυβερνητικό επιτελείο, που βλέπει να διαμορφώνεται από τις δημοσκοπήσεις μια μη αναστρέψιψη κατάσταση υπέρ του ΠΑΣΟΚ. 
Κορυφαία κυβερνητικά στελέχη δεν κρύβουν την ανησυχία τους ότι ανοίγει ένας νέος κύκλος με τα γαλάζια σκάνδαλα που θα κάνει ακόμη πιο βαρύ το πολιτικό κλίμα για τη Ν.Δ. 

ΤΟ ΒΑΤΟΠΕΔΙ
Κορυφαίες κομματικές πηγές αναγνωρίζουν ότι το Βατοπέδι εξακολουθεί να παίζει καταλυτικό ρόλο για τη δημοσκοπική κατάρρευση της Ν.Δ. και αυτό το στοιχείο υπαγορεύει ουσιαστικά και τις κινήσεις του Μαξίμου για τον αποκλεισμό από τους συνδυασμούς του κόμματος όσων στελεχών εμπλέκονται, άμεσα ή έμμεσα, στις αμαρτωλές μεταβιβάσεις δημόσιας γης. 

Το μήνυμα ότι οι αποκλεισμοί από τα ψηφοδέλτια βρίσκονται προ των πυλών φαίνεται ότι το έχουν λάβει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και οι άμεσα ενδιαφερόμενοι. Ενδεικτική ήταν η χθεσινή παρέμβαση του πρώην υπουργού Γ. Βουλγαράκη, ο οποίος δήλωσε (στο Μega) έτοιμος να... «αυτομαστιγωθεί στο Σύνταγμα, εάν το ζητήσει ο Πρωθυπουργός». Κυβερνητικοί παράγοντες επιμένουν ότι ο Κων. Καραμανλής φέρεται αποφασισμένος να προχωρήσει σε αποκλεισμούς, εκτιμώντας ότι με αυτή την κίνηση θα αποτινάξει από τους δικούς του ώμους κάθε ευθύνη για το σκάνδαλο και θα ακυρώσει κάθε προσπάθεια του ΠΑΣΟΚ να εκμεταλλευθεί προεκλογικά την υπόθεση και να επικεντρώσει την προεκλογική αντιπαράθεση στην εκλογολογία. 

Είναι αξιοσημείωτο ότι το ενδεχόμενο να μη συμπεριληφθούν οι λεγόμενοι βατοπεδινοί βουλευτές στα ψηφοδέλτια το αφήνει ανοικτό ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Ευάγγ. Αντώναρος, ο οποίος περιορίζεται να δηλώσει ότι είναι «άκαιρη» κάθε συζήτηση για την κατάρτιση συνδυασμών. Η δικαιολογία είναι ότι μια διαφορετική απάντηση θα ενίσχυε την εκλογολογία. Αλλά το επιχείρημα αυτό ελάχιστους πείθει στη Ν.Δ., αφού με εξαίρεση τον Θόδ. Ρουσόπουλο, που έχει εκλεγεί με το ψηφοδέλτιο Επικρατείας, οι υπόλοιποι βουλευτές (Γ. Βουλγαράκης, Π. Δούκας, Αλ. Κοντός, Ευάγγ. Μπασιάκος) έχουν εκλεγεί με σταυρό προτίμησης και η μετέωρη θέση στην οποία βρίσκονται προκαλεί εκρήξεις από την εκλογική τους βάση. 

Το μήνυμα ότι δεν προτίθεται να αποχωρήσει από το ψηφοδέλτιο έστειλε εκ νέου χθες ο Π. Δούκας, μιλώντας σε εκδήλωση της ΝΟΔΕ Βόρειας Αττικής, από την οποία απουσίαζε ο κ. Ρουσόπουλος. Την ίδια στιγμή, ωστόσο, συνεχίζονται οι βολές ακόμη και από κυβερνητικά στελέχη που δείχνουν με τον τρόπο τους την έξοδο σε όσους έχουν εμπλακεί στο σκάνδαλο. Αίσθηση προκάλεσε στη Ν.Δ. η παρέμβαση (στον Αlpha 98,9) του υφυπουργού Εξωτερικών Θόδ. Κασσίμη: «Εγώ είμαι απόλυτος στις απόψεις μου για τον δημόσιο βίο και πολλές φορές ενοχλώ. Δεν είμαι εγώ που θα ερωτηθώ για τα ψηφοδέλτια... Μακάρι να με ρώταγαν... Ένας πολιτικός πρέπει να είναι ηθικός απόλυτα...». 

ΥΠΟΘΕΣΗ ΠΑΥΛΙΔΗ
Νέο πανικό στο κυβερνητικό στρατόπεδο, εξάλλου, σπέρνει το σκάνδαλο χρηματισμού με το «δεξί χέρι» του πρώην υπουργού Αρ. Παυλίδη, που αναμένεται να οδηγήσει τις επόμενες ημέρες στο ανακριτικό γραφείο και τον διευθυντή του πρωθυπουργικού γραφείου Ι. Αγγέλου, καθώς ήταν αποδέκτης των βαρύτατων καταγγελιών του εφοπλιστή Φωτ. Μανούση. Μετά την εμπλοκή στην υπόθεση και δεύτερου συνεργάτη του κ. Παυλίδη, υπουργοί και επιτελικά κομματικά στελέχη σπεύδουν να αποστασιοποιηθούν από τον βουλευτή Δωδεκανήσου, ενώ εκτιμούν ότι πλέον δεν υπάρχουν περιθώρια να μην ερευνηθεί η υπόθεση από τη Βουλή. 

«Ο κ. Παυλίδης όφειλε να δείξει την ευθιξία του», ανέφερε χθες στα «ΝΕΑ» κορυφαίος παράγοντας της Ν.Δ., δείχνοντας ουσιαστικά την πόρτα στον βουλευτή, ενώ προβεβλημένος υπουργός εκτιμά ότι με την τροπή που έχει πάρει η υπόθεση «η Ν.Δ. θα αναγκαστεί να στηρίξει ακόμη και τη σύσταση προανακριτικής επιτροπής για να μην κατηγορηθεί για “κουκούλωμα”...». 

ΔΟΜΗΜΕΝΑ ΟΜΟΛΟΓΑ
Την ίδια ώρα, οι επιτελείς της Ρηγίλλης αναγνωρίζουν ότι η υπόθεση των δομημένων ομολόγων επανέρχεται στο προσκήνιο, καθώς προεξοφλούνται κακουργηματικές κατηγορίες (ενδεχομένως και προφυλακίσεις) για γαλάζιους προέδρους ασφαλιστικών Ταμείων που θα φέρουν σε δύσκολη θέση την κυβέρνηση. Στη Ν.Δ. κινούνται με στόχο να αποσυνδεθεί η κυβέρνηση από το «κόλπο» των ομολόγων και θα επιμείνει στη γραμμή που χάραξε και το 2007- ότι, δηλαδή, «όλα έγιναν από άπληστους χρηματιστές και ανίδεους διοικητές Ταμείων...». 


Γκάλοπ: «Αυτοδυναμία ΠΑΣΟΚ στον β΄ γύρο»

ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ του ΠΑΣΟΚ στις δημοσκοπήσεις με διεύρυνση της απόστασης που το χωρίζει από τη Νέα Δημοκρατία, καταγράφουν νέα γκάλοπ που είδαν το φως της δημοσιότητας. Μάλιστα, σύμφωνα με τα ευρήματα της εταιρείας Μarc για το «Έθνος της Κυριακής», το ΠΑΣΟΚ κερδίζει την αυτοδυναμία στην επαναληπτική δεύτερη αναμέτρηση ανοίγοντας την ψαλίδα με τη Ν.Δ. στις 8,6 μονάδες. Σε άλλη δημοσκόπηση, της εταιρείας Αlco που παρουσιάστηκε από το «Πρώτο Θέμα», η διαφορά μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων καταγράφεται στο 4,6% υπέρ του ΠΑΣΟΚ (33% έναντι 28,4%). Στη μέτρηση ο ΣΥΡΙΖΑ υποχωρεί τέταρτος με 6,3%, έναντι 7,3% του ΚΚΕ. Καθαρή πρωτιά στο ΠΑΣΟΚ δίνει και πανελλαδική δημοσκόπηση της Focus για τη «Real Νews». Η δημοσκόπηση δίνει προβάδισμα 3,1% στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην πρόθεση ψήφου. 

Σε ό,τι αφορά την εκτίμηση εκλογικής επιρροής, σύμφωνα με μέτρηση της Ρublic Ιssue για την «Καθημερινή» και τον Σκάι, το ΠΑΣΟΚ διατηρεί προβάδισμα 4,5 μονάδων (η Ν.Δ. μειώνει την απόσταση κατά μισή μονάδα συγκριτικά με την αμέσως προηγούμενη μέτρηση), συγκεντρώνοντας 38,5% έναντι του 34% της Ν.Δ. 

Τέλος, μέτρηση της GΡΟ που παρουσιάστηκε από το «Βήμα της Κυριακής» για τη Β΄ Αθηνών, εμφανίζει το ΠΑΣΟΚ να προηγείται της Ν.Δ. με 6,8 μονάδες (30,8% έναντι 24%). Στις εκλογές του 2007 η Ν.Δ. αναδείχτηκε πρώτη με διαφορά 1,5 μονάδων. 

Οι καλύτερες φωτογραφίες του 2008

Ο Ελληνας κ. Ι. Κολεσίδης ανάμεσα στους νικητές του σημαντικότερου ετήσιου διαγωνισμού φωτορεπορτάζ

Αθήνα - Σάββατο 14 Φεβρουαρίου 2009

ΑΜΣΤΕΡΝΤΑΜ Ανακοινώθηκαν χθες στο Αμστερνταμ οι νικητές του σημαντικότερου διαγωνισμού φωτορεπορτάζ του κόσμου- ανάμεσά τους και ένας Ελληνας, ο κ. Γιάννης Κολεσίδης . Μεγάλος νικητής αναδείχθηκε ο αμερικανός φωτογράφος Αντονι Σουό, ο οποίος τιμήθηκε με το Παγκόσμιο Βραβείο Φωτορεπορτάζ 2008 (World Ρress Ρhoto Αward 2008) για μια φωτογραφία που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Τime». Το θέμα της ήταν η κρίση στην αγορά των ενυπόθηκων δανείων υψηλού κινδύνου στις ΗΠΑ, από την οποία ξεκίνησε η χιονοστιβάδα προβλημάτων στη διεθνή οικονομία. 

Εξήντα τέσσερις φωτογράφοι από 27 χώρες τιμήθηκαν για το 2008 σε δέκα κατηγορίες. Συνολικά συμμετείχαν 5.600 φωτορεπόρτερ, προερχόμενοι από 124 χώρες. Πρόκειται για τον 52ο ετήσιο διαγωνισμό καλύτερης δημοσιογραφικής φωτογραφίας. Η απονομή στον νικητή του πρώτου βραβείου, ο οποίος θα λάβει και χρηματικό έπαθλο ύψους 10.000 ευρώ, θα γίνει στις 2 Μαΐου 2009 στο Αμστερνταμ. Παράλληλα ο νικητής θα λάβει και μια επαγγελματική φωτογραφική μηχανή Canon ΕΟS 5D Μark ΙΙ. Στην κατηγορία «Ανθρωποι στις ειδήσεις» το δεύτερο βραβείο έλαβε ο Γιάννης Κολεσίδης του πρακτορείου Reuters, για μία φωτογραφία από τη νεανική εξέγερση του περασμένου Δεκεμβρίου στην Ελλάδα. 

Το World Ρress Ρhoto είναι ένας ετήσιος διεθνής διαγωνισμός δημοσιογραφικής φωτογραφίας, στoν οποίov συμμετέχουν εικόνες δημοσιευμένες την προηγούμενη χρονιά σε εφημερίδες και περιοδικά σε όλον τον κόσμο. 

Ο εν λόγω θεσμός ξεκίνησε το 1955 στην Ολλανδία από το μη κερδοσκοπικό ίδρυμα World Ρress Ρhoto· σήμερα αποτελεί το σημαντικότερο ανάλογο βραβείο για τον κόσμο της ενημέρωσης. Υπάρχουν συνολικά 18 κατηγορίες φωτορεπορτάζ, ανάμεσά τους επικαιρότητα, αθλητισμός, ειδησεογραφία, φύση και περιβάλλον, επιστήμη, τέχνη, πορτρέτα. 

Η έκθεση του World Ρress Ρhoto δεν απευθύνεται μόνον στους λάτρεις της φωτογραφίας και της τέχνης και στους επαγγελματίες των ΜΜΕ, αλλά και στο ευρύτερο κοινό. Η επιτροπή που κρίνει τις φωτογραφίες και βραβεύει τις καλύτερες συγκεντρώνεται κάθε χρόνο στις αρχές Φεβρουαρίου. Αποτελείται από 13 κριτές, υπευθύνους φωτογραφικών αρχείων, φωτορεπόρτερ και εκπροσώπους ειδησεογραφικών πρακτορείων από διάφορες χώρες. Εφέτος εκλήθη να επιλέξει ανάμεσα σε 96.000 φωτογραφίες. 

Κρίση και κόστος

Από τον Δημήτρη Παπαχρήστο

14/2/2009

Οπου υπάρχει φτώχεια, υπάρχει και γκρίνια, όταν κινδυνεύει το καράβι, την κοπανάνε τα ποντίκια. Αυτά που συμβαίνουν είναι τραγελαφικά. Από τα «τοξικά» ομόλογα και τη χρηματοπιστωτική κρίση φτάσαμε όχι μόνο να την πληρώσουν οι εργαζόμενοι, που δεν ευθύνονται γι αυτήν, αλλά να καθιερωθεί το σύστημα της «προσωρινής ανεργίας» και οι απασχολήσιμοι να αισθάνονται και τυχεροί που θα δουλεύουν τρεις-τέσσερις ημέρες την εβδομάδα και θα παίρνουν το χαρτζιλίκι τους από τον εργοδότη τους.

Τα τρέχοντα διατρέχοντα της καθημερινής ζωής πάνε να μας τρελάνουν. Το αίσθημα της ανασφάλειας δημιουργεί ψυχολογικά τραύματα. Συμβάλλει στην αστάθεια και στην κοινωνική ανισορροπία. Καμία οικονομία δεν μπορεί να σταθεί, άμα δεν υπάρχει εμπιστοσύνη και σταθερότητα, πολιτική και παραγωγική ανάπτυξη, που στη σημερινή κρίση σημαίνει δημόσιες επενδύσεις.

Δεν μπορεί όμως να σταθεί και καμία πολιτική, όταν λειτουργεί αλλοπρόσαλλα, όταν διακατέχεται από ηττοπάθεια και ασχολείται με το πώς θα διασωθεί και χρησιμοποιεί την εκλογολογία διά της κυβερνητικής και πολιτικής αστάθειας που θα προκύψει αν δεν υπάρξει αυτοδυναμία και την ίδια στιγμή προκύπτει η διαδοχολογία. Το πρόβλημα δεν είναι η ήττα της ΝΔ, που φαίνεται δεδομένη, αλλά πώς θα απαντηθούν τα προβλήματα, απ τη στιγμή που το ΠΑΣΟΚ είναι βεβαρημένο και δεν τολμάει να πάρει ρηξικέλευθες θέσεις σε μια σειρά ζητημάτων, είτε για την Παιδεία, είτε για την ασφάλιση, είτε για την εργασία, είτε για την Υγεία, είτε για τις ιδιωτικοποιήσεις, είτε για τα εξωτερικά μας θέματα, όταν διέπεται από το σύνδρομο της υποταγής και της ενδοτικότητας. Μέσα σ' αυτό το κλίμα επόμενο είναι οι πολίτες να είναι καχύποπτοι και επιφυλακτικοί, αφού βιώνουν στο πετσί τους την ακρίβεια, την αισχροκέρδεια και το καθεστώς της διαφθοράς.

Η Αριστερά αρκείται στις καταγγελίες, προσδοκά άνοδο των εκλογικών ποσοστών και φανερώνει μια γενικόλογη πολιτική και μια πολυδιάσπαση, που δεν εμπνέει, όταν οι διάφορες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ περισσότερο μιλούν και ενδιαφέρονται για τα πρόσωπα και τη σειρά στη λίστα του Επικρατείας και των ευρωεκλογών, παρά για την πολιτική και την απήχηση στην κοινωνία και στους πολίτες, που δυστυχώς καταναλώνουν την απογοήτευσή τους ανακυκλώνοντάς την.

Ο παραγοντισμός, ο αρχηγισμός, οι ματαιοδοξίες και η απόλυτη αλήθεια δεν λείπουν από την Αριστερά. Το ΚΚΕ μπορεί να έχει λύσει αυτά τα προβλήματα, αλλά τραβάει τον μοναχικό και δογματικό του δρόμο, ασχολείται ακόμα με τον Στάλιν και το παρελθόν και μεταθέτει τις λύσεις των προβλημάτων στη σοσιαλιστική κοινωνία...

Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, μέσα στο 2008 προστέθηκαν 600.000 νεόπτωχοι και το 20% των συμπολιτών μας που πλέον βρίσκονται κάτω από τα όρια της φτώχειας έγινε 24%. Οι αγρότες όχι μόνο δεν ικανοποιήθηκαν, αλλά απειλούν πως θα ξαναβγούν στους δρόμους και τον Μάρτη στις Βρυξέλλες και σε όλη την Ευρώπη τα συνδικάτα θα απεργήσουν, διαμαρτυρόμενα για τα αντεργατικά σχέδια της Κομισιόν.

Τα καπιταλιστικό νεοφιλελεύθερο σύστημα καταρρέει, όπως κατέρρευσε το 1989 ο ανύπαρκτος σοσιαλισμός. Οι διεργασίες, ιδεολογικές, πολιτικές κοινωνικές, φιλοσοφικές, συντελούνται, λειτουργούν ανατρεπτικά κι όταν μορφοποιηθούν οργανωτικά, αυτό θα φανεί. Οι άνθρωποι φοβούνται, γι αυτό και συντηρητικοποιούνται, μη χάσουν κι αυτά που έχουν κατακτήσει. Ερχεται όμως εξ ανάγκης η στιγμή που δεν αντέχονται η βία, η εκμετάλλευση και η ανοχή στην πλουτοκρατία και τότε η απελευθέρωση από τις φοβίες των «καταραμένων» καταδικασμένων, που δεν έχουν να χάσουν τίποτα, είναι αναπόφευκτη.

Δημήτρης Παπαχρήστος, συγγραφέας

Η Κούβα στα πρόθυρα της αλλαγής

James Pringle | Αθήνα - Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου 2009

Oταν πριν από λίγα χρόνια επισκέφθηκα τον Φιντέλ Κάστρο- έναν άνθρωπο που συνδυάζει με παράδοξο τρόπο τη γοητεία με τη σκληρότηταστην Κουάλα Λουμπούρ όπου βρισκόταν για να μιλήσει για έναν από τους μεγαλύτερους εχθρούς του, την παγκοσμιοποίηση, τον βρήκα σε μεγάλη ψυχική ευφορία. 

Κατά τη διάρκεια της συνομιλίας μας τον ρώτησα σχετικά με τη θεαματική διαφοροποίησή του ως προς την προηγούμενη σκληρή στάση του απέναντι στους Μπιτλς, σε αυτούς τους προάγγελους της αλλαγής που αγάπησε ολόκληρος ο πλανήτης. 

Του θύμισα λοιπόν ότι τότε, στη δεκαετία του ΄60, τα τραγούδια της υπέροχης τετράδας είχαν απαγορευτεί στην Κούβα για λόγους «ιδεολογικής εκτροπής». Ωστόσο λίγο καιρό πριν από τη συνέντευξη ο ίδιος είχε αποκαλύψει ένα μπρούτζινο άγαλμα του Τζον Λένον στους ρυθμούς τού «Αll you need is love», αποκαλώντας μάλιστα τον εκλιπόντα ηγέτη του συγκροτήματος «επαναστάτη». Αποτόλμησα λοιπόν το ερώτημα: «προς τι αυτή η αλλαγή διάθεσης;». 

Ο Κάστρο μού είπε ότι λυπήθηκε που δεν είχε συναντήσει τον Λένον προτού δολοφονηθεί από έναν παρανοϊκό οπλισμένο άνδρα στη Νέα Υόρκη το 1980. «Εμαθα για τη ζωή, τις σκέψεις και τις ιδέες του μόνο μετά τον θάνατό του», ήταν η απάντηση στο ερώτημά μου. Αργότερα, μετά το τέλος της ομιλίας του, άπλωσε το χέρι του πάνω από τον ώμο μου- μια χειρονομία που συνηθίζει- και μου είπε: «Εχουν γίνει τόσες αλλαγές από τότε στην Κούβα. Θα πρέπει να έλθεις για να τις δεις και μόνος σου». 

Πραγματοποίησα συχνές επισκέψεις στην Αβάνα τις δεκαετίες του ΄70 και του ΄80 και ο Κάστρο εξακολουθούσε να είναι πάντοτε προσηνής. Οταν όμως συνάντησα τον Κάστρο το 2003, η χρονική συγκυρία δεν ήταν το ίδιο ευτυχής όσο άλλοτε. Η κυβέρνηση είχε μόλις εκτελέσει τρεις άνδρες οι οποίοι είχαν καταλάβει ένα πλοίο στην προσπάθειά τους να αποδράσουν προς τις Ηνωμένες Πολιτείες. Επιπλέον, ο Κάστρο είχε εξαπολύσει μια σειρά από ποινικές διώξεις εναντίον των διαφωνούντων, συλλαμβάνοντας 75 άτομα. Επειτα από συνοπτικές δίκες πολλοί από αυτούς βρέθηκαν στα κουβανικά γκουλάγκ, καταδικασμένοι σε ποινές που έφθαναν στα 28 χρόνια. Κάτω από αυτή την τεταμένη πολιτικά ατμόσφαιρα ήταν αδύνατον να πραγματοποιηθεί κάποια συνέντευξη και αμφιβάλλω πλέον αν θα υπάρξει μελλοντικά ανάλογη ευκαιρία. Οπως αναφέρουν οι ανταποκριτές από την κουβανική πρωτεύουσα, η απουσία του 82χρονου ηγέτη από τον εορτασμό των 50 χρόνων από τον θρίαμβο της επανάστασης του Κάστρο - ο οποίος δεν έχει εμφανιστεί δημόσια μετά την εγχείρηση στην οποία υποβλήθηκε τον Ιούλιο του 2006- τροφοδοτεί φήμες για την επιδείνωση της υγείας του. 

Ο Φιντέλ Κάστρο βρίσκεται στο προσκήνιο για μισό αιώνα και είναι βέβαιον ότι δεν θα απείχε από μια τόσο σημαντική εκδήλωση αν ήταν σε θέση να παραστεί. Αντ΄ αυτού κεντρικός ομιλητής στο Σαντιάγκο ντε Κούβα ήταν ο 77χρονος αδελφός του Ραούλ, ο οποίος έχει αναλάβει από τον περασμένο Φεβρουάριο την προεδρία. 

Η επετειακή ομιλία του Ραούλ δεν προκάλεσε μεγάλο ενθουσιασμό. Διακήρυξε ότι «ο εχθρός (σ.σ.: οι ΗΠΑ) δεν θα πάψει ποτέ να είναι επιθετικός, ύπουλος και επεκτατικός» και ότι τα επόμενα 50 χρόνια «θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε ακατάπαυστα». Τα λόγια του θα ακούστηκαν ίσως ανιαρά σε μια χώρα όπου τα ράφια των καταστημάτων είναι συνήθως μισοάδεια και οι προοπτικές των νέων για μια αξιοπρεπώς αμειβόμενη εργασία είναι ελάχιστες. 

Το πλέον περίεργο, κατά την άποψή μου, είναι ότι οι αδελφοί Κάστρο δεν έχουν επιδείξει τόση εμπιστοσύνη στην επανάσταση ώστε να αφήσουν τις τύχες της στην επόμενη γενιά ηγετών. Αντιθέτως, οι ηγέτες της μόνης κομμουνιστικής χώρας στην αμερικανική ήπειρο ακολουθούν τον δρόμο της Κίνας, όπου κυβερνούσε για χρόνια ένας γηραλέος Μάο ως τον θάνατό του, καθώς και τον δρόμο της Σοβιετικής Ενωσης, όπου ο Στάλιν είχε σφιχταγκαλιάσει την εξουσία μέχρι τέλους. Κάτι αντίστοιχο συνέβη και σε πολλά κομμουνιστικά κράτη της Ανατολικής Ευρώπης των οποίων οι ηγέτες εκδιώχθηκαν έπειτα από συχνά βίαιη λαϊκή εξέγερση. 

Ασφαλώς κανείς δεν μπορεί να διαγράψει έναν άνθρωπο με τη γενναιότητα και το σθένος του Φιντέλ Κάστρο, όμως είναι διάχυτη η αίσθηση ότι η Κούβα βρίσκεται στα πρόθυρα της αλλαγής. Ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα εμφανίζεται έτοιμος να χαλαρώσει- αλλά όχι να άρει- το εμπάργκο το οποίο έχουν επιβάλει οι ΗΠΑ εδώ και 46 χρόνια, διευκολύνοντας τις μετακινήσεις συγγενών προς τις οικογένειές τους στην Κούβα και τα εμβάσματα από τους Κουβανούς των ΗΠΑ. Εχει ακόμη δηλώσει έτοιμος να συνομιλήσει με τους ηγέτες της Κούβας, ενώ ακόμη και ο Ραούλ Κάστρο δήλωσε κατά τη διάρκεια των επετειακών εορτασμών ότι θα πρέπει να συναντηθεί με τον νέο πρόεδρο των ΗΠΑ «για να ξεκινήσει η επίλυση των προβλημάτων μας». 

Ο Ραούλ Κάστρο έχει ήδη επιχειρήσει κάποια ανοίγματα προς την ελεύθερη αγορά στους τομείς της αγροτικής καλλιέργειας και του τουρισμού. Εχει έλθει, όμως, η ώρα να απελευθερωθεί τόσο ολόκληρη η οικονομία όσο και ο πολιτικός πολιτισμός, έτσι ώστε να δοθεί η ευκαιρία στους πολίτες της χώρας να αναπτύξουν τις ικανότητές τους βελτιώνοντας με αυτόν τον τρόπο τη ζωή τους. 

Ο κ. Τζέιμς Πρινγκλ έχει διατελέσει ανταποκριτής του «Νewsweek» στη Λατινική Αμερική

Η διαχείριση του «τίποτα»

Παύλος Παπαδόπουλος  | Αθήνα - Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου 2009

Δεν υπάρχει τίποτα εκτός από το τίποτα. Τα προβλήματα της χώρας είναι μόνο τα σκάνδαλα, οι ανασχηματισμοί, οι σφυγμομετρήσεις και οι εκλογές. Η εμπειρία της πολιτικής είναι μια κυκλική διαδρομή από τη σκανδαλολογία στην εκλογολογία. Ζούμε την ίδια ιστορία τόσο συχνά που πλέον ακόμη και οι ορκισμένοι υλιστές θα μπορούσαν να δεχθούν ότι ίσως βρισκόμαστε εγκλωβισμένοι σε μια τεχνητή πραγματικότητα προγραμματισμένη από κάποια ανώτερη νοημοσύνη, η οποία μας έχει καταδικάσει να επαναλαμβάνουμε τον ελληνικό πολιτικό κύκλο της φθοράς, της κατάρρευσης και της συμβολικής «εκλογικής αναγέννησης». 

Αν εξαιρέσει κανείς τα μικρά- διάρκειας ολίγων ημερών- διαλείμματα του Ασφαλιστικού και της αποτροπής της ένταξης των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι, η κυβέρνηση φυτοζωεί εγκλωβισμένη σε έναν ιστό σκανδάλων, από τα ομόλογα στο DVD και από τη Siemens στη Μονή Βατοπαιδίου. Ο ανασχηματισμός και οι εκλογές θεωρούνται πανάκεια για την εκτόνωση του «κακού κλίματος» που διαμορφώνουν η σκανδαλολογία και οι δημοσκοπήσεις. Κάπως έτσι περνάει ο καιρός και φθάνουμε από τη μια εκλογική αναμέτρηση στην άλλη. Οι ηγέτες των κομμάτων δεν κρίνονται με βάση τις προτάσεις, τις δεσμεύσεις και το έργο τους, διότι έχουν τετριμμένες προτάσεις, ελαστικές δεσμεύσεις και ασήμαντο έργο. Γιατί, όμως, δεν παράγεται έργο; Γιατί τα θεμελιώδη ερωτήματα στην Ελλάδα του 21ου αιώνα είναι η «παράσταση νίκης» και ο «καταλληλότερος πρωθυπουργός»; Γιατί τελικά «δεν γίνεται τίποτα»; 

Δεν γίνεται τίποτα διότι οι περισσότεροι εκπρόσωποι της πολιτικής τάξης, συμπεριλαμβανομένων των περισσότερων από τα μεγαλύτερα ονόματα της πολιτικής, έχουν παραιτηθεί εσωτερικά. Δεν θα το ομολογήσουν ποτέ δημοσίως, αλλά δεν έχουν την παραμικρή εμπιστοσύνη στη δυνατότητα του λαού να προχωρήσει στο μέλλον με συνοχή, ενιαία θέληση και σαφείς στόχους. Και το χειρότερο είναι ότι ίσως δεν έχουν και πολύ άδικο. 

Μια κοινωνία κατακερματισμένη σε αμέτρητα ισχυρότατα μικροσυμφέροντα μπορεί να οργανώσει λυσσαλέα αντίσταση σε οποιαδήποτε απόπειρα αλλαγής. Πολύ περισσότερο όταν είναι πανεύκολο οι «απόπειρες αλλαγής» να τυλιχτούν μέσα σε μια δηλητηριώδη φημολογία, να πνιγούν σε ένα σύννεφο υποκρισίας και να απαξιωθούν στη συνείδηση των πολλών. Στην«Ελλάδα- απέραντο αυθαίρετο» και στην Αθήνα των εκατοντάδων εκατομμυρίων τόνων τσιμέντου που σκεπάζει τα πάντα από την Πάρνηθα ως τη θάλασσα με ιστορική ευθύνη όλων μας, οποιαδήποτε τολμηρή αλλαγή (όπως, για παράδειγμα, η διπλή ανάπλαση του σκουπιδότοπου του Ελαιώνα και της παρηκμασμένης Λεωφόρου Αλεξάνδρας) μπορεί να διαστραφεί και να παρουσιαστεί ακόμη και ως απειλή κατά του περιβάλλοντος, αντίστοιχη μιας πυρηνικής έκρηξης! 

Δεν γίνεται λοιπόν τίποτα, αλλά αν κάποιος επιμείνει παρ΄ όλα αυτά να δημιουργήσει έστω «κάτι», κινδυνεύει να υποστεί τη λαϊκή τιμωρία του εξοστρακισμού και της επιστροφής στο «πολιτικό τίποτα». Συνεπώς, καθώς οι περισσότεροι πολιτικοί είναι έξυπνοι άνθρωποι, γρήγορα αντιλαμβάνονται το μέγεθος της ματαιότητας της παραγωγής έργου και συμβιβάζονται με την ψευδαίσθηση ότι ασκούν την «τέχνη του εφικτού» σε μια κοινωνία που τα αυτονόητα ταυτίζονται με τα ανέφικτα. Γι΄ αυτό πολιτικός που έχει διατελέσει κορυφαίος υπουργός φέρεται να έχει εδώ και χρόνια συνοψίσει την εμπειρία της εξουσίας με την εξής ασυναγώνιστη φράση: «Οταν είσαι υπουργός στην Ελλάδα δεν πρέπει να κάνεις τίποτα,γιατί το καλύτερο που θα μπορούσες να κάνεις θα είναι πάντοτε χειρότερο από το τίποτα». 

Διάγνωση του καρκίνου του προστάτη με εξέταση ούρων

Ερευνητές πραγματοποίησαν το πρώτο σημαντικό βήμα για τη δημιουργία ουρολογικής εξέτασης μέσω της οποίας θα γίνεται διάγνωση καρκίνου του προστάτη, σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύεται στην επιστημονική έκδοση Nature.

Ένα χημικό αποτύπωμα με την ονομασία σαρκοσίνη που μπορεί να υπάρχει σε υψηλή συγκέντρωση στα ούρα ανδρών με επιθετική μορφή καρκίνου του προστάτη, συνιστά πιθανό βιοδείκτη της ασθένειας. Οι συγκεντρώσεις σαρκοσίνης ήταν ιδιαίτερα υψηλές στο 79% των δειγμάτων με μεταστατικό καρκίνο του προστάτη και στο 42% των δειγμάτων με καρκίνο στα πρώτα στάδια, αναφέρουν οι επιστήμονες.

Όπως αναφέρεται στην έρευνα, επικεφαλής της οποίας ήταν ο Αρούλ Τσιναϊγιάν της ιατρικής σχολής του πανεπιιστημίου του Μίσιγκαν, οι μεταβολίτες είναι καλύτεροι δείκτες της ασθένειας από τη συνηθισμένη εξέταση αίματος, τη λεγόμενη ανάλυση PSA - Prostate-Specific Antigen.

Τα αποτελέσματα θα πρέπει να επιβεβαιωθούν και από άλλες ανεξάρτητες έρευνες προτού η ουρολογική εξέταση γίνει αποδεκτή ως διαγνωστική μέθοδος, ενώ η ανακάλυψη της σαρκοσίνης θα μπορούσε να ανοίξει νέους τρόπους αντιμετώπισης της ασθένειας. Με την απλή πρόσθεση σαρκοσίνης στις καλλιέργειες, οι επιστύημονες μετέτρεψαν καλοήθη κύτταρα του προστάτη σε κακοήθη, που σημαίνει ότι η ουσία παίζει σημαντικό ρόλο στη δημιουργία επιθετικών όγκων.

Ο καρκίνος του προστάτη είναι η έκτη πιο κοινή μορφή κακοήθων όγκων στους άντρες, μετά τον καρκίνο των πνευμόνων, του στομαχιού, του συκωτιού, του ορθού και του οισοφάγου, σύμφωνα με στοιχεία του Π.Ο.Υ.

Οι «πονοκέφαλοι» των πολιτικών Tης Eλλης Tριανταφυλλου Kατά μίαν έννοια, δεν έχουν άδικο όσοι λένε ότι η Ελλάδα είναι παράδεισος. Οποιος αισθάνεται ότι δεν αντέχει άλλο να ακούει για την διεθνή οικονομική κρίση και τις επίπονες προσπάθειες που καταβάλλουν τα επιτελεία σε ολόκληρο τον κόσμο για να περιορίσουν τις συνέπειές της, μπορεί να έρθει για λίγες μέρες διακοπές στη χώρα μας και θα νιώσει... άλλος άνθρωπος. Θα στηθεί μπροστά από τις τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα και πολύ γρήγορα θα ξεχάσει όσα ήξερε και θα διαπιστώσει ότι εμείς εδώ, περί άλλα τυρβάζουμε. Μπορεί και να σκεφτεί ότι όλα αυτά που επί τρεις μήνες τώρα ακούει σχετικά με το βάθος, την έκταση, την ένταση και τη χρονική διάρκεια της οικονομικής κρίσης υπήρχαν μόνο στη φαντασία του και ότι τα πραγματικά διλήμματα είναι αλλού! Αλλιώς, πώς να εξηγήσει π.χ. κανείς την εικόνα που καθημερινά παρουσιάζει η κυβερνώσα παράταξη, με υπουργούς και βουλευτές να πιάνουν από το πρωί στασίδι στα ηλεκτρονικά ΜΜΕ και να φλυαρούν ακατάπαυστα επί παντός του επιστητού; Πώς να δεχθεί ο κάθε καλοπροαίρετος πολίτης που το τελευταίο τρίμηνο προσπαθεί σαστισμένος και τρομαγμένος να καταλάβει τι γίνεται και, κυρίως, τι τον περιμένει, και αν θα έχει δουλειά για να πληρώνει το ενοίκιο και τα φροντιστήρια των παιδιών, ότι υπάρχουν εθνοπατέρες και μάλιστα της κυβερνητικής πλειοψηφίας –με αυξημένη ευθύνη, δηλαδή, απέναντι στο κοινωνικό σύνολο– που αδιαφορούν επιδεικτικά για τη λαίλαπα που έχει ξεσπάσει στο παγκόσμιο στερέωμα και τις επαπειλούμενες συνέπειές της; Είναι δυνατόν, αντί να ψάχνουν από το πρωί μέχρι το βράδυ τρόπους για την προστασία των πολιτών από τα χειρότερα και λύσεις για την ανακούφισή τους, να διαπληκτίζονται δημοσίως και μάλιστα με όρους κουτσομπολιού; Εχει καμιά λογική να απασχολούν την κοινή γνώμη με τα σχέδια και τις επιδιώξεις τους για την επόμενη ημέρα στο κόμμα τους και να μην παιδεύουν από το πρωί μέχρι το βράδυ το μυαλό τους για να βρουν πώς θα βοηθήσουν την κυβέρνησή τους να ξεπεράσει με τα λιγότερα την κρίση; Ποιος τους είπε ότι, τουλάχιστον αυτή τη στιγμή, ο κόσμος δίνει έστω και μία δεκάρα για τη γνώμη του ενός ή του άλλου βουλευτή ή για το αν θα εκλεγεί ή δεν θα εκλεγεί και ποιον θα στηρίξει για αρχηγό στην επόμενη Βουλή; Ναι. Ηταν ορθή και λογική η επισήμανση του πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή ότι για την υπέρβαση της κρίσης χρειάζεται πολιτική, κοινωνική και συνδικαλιστική συναίνεση και συνεννόηση. Μόνο που η κοινωνία, τουλάχιστον, έχει κάθε λόγο να μη συναινεί σε οτιδήποτε, αν αφενός δεν γνωρίζει τις πραγματικές διαστάσεις των προβλημάτων με τις οποίες βρίσκεται αντιμέτωπη και αφετέρου δεν βλέπει καμία διάθεση σοβαρής διαχείρισης από τους καθ’ ύλην αρμόδιους. Ακόμη κι αν οφείλει κάποια αυτοκριτική για τη δική της βολή, αυτή δεν μπορεί να προηγηθεί των πολιτικών. Των κυβερνώντων, αλλά και των εν αναμονή, οι οποίοι, σε πείσμα της κοινής γνώμης που παρά τη δυσαρέσκεια έχει τη σωφροσύνη να λέει «όχι» σε εκλογές εν μέσω οικονομικής κρίσης, επιμένουν να ζητούν κάλπες την άνοιξη. Γιατί; Γιατί έτσι θέλουν και γιατί αυτό κρίνουν ότι τους βολεύει και τους ξεχωρίζει. Αξιοι. Είναι οι μοναδικοί σε ολόκληρη την Ευρώπη που ζητούν εκλογές εδώ και τώρα, αγνοώντας πεισματικά τα χαρακτηριστικά της συγκυρίας. Κατά πού να κάνει, άραγε, κανείς; Μήπως προς την Αριστερά; Προς τον ΣΥΡΙΖΑ; Μα, και το κόμμα του κ. Αλαβάνου, ως φαίνεται, δεν προλαβαίνει να ασχοληθεί με την κρίση. Πρέπει να αποφασίσει εδώ και τώρα αν θα συνεργαστεί ή όχι με το ΠΑΣΟΚ, σε περίπτωση εκλογικής πρωτιάς του πρώτου. Δύσκολοι καιροί, επίπονα διλήμματα. Οπως αυτό του πολυσχιδούς γαλάζιου βουλευτή που βασανίζεται (σ.σ.: και μας βασανίζει) καθημερινά για το τι θα γίνει στη Ν.Δ. μετά τις εκλογές – που ουδείς ξέρει πότε θα γίνουν. Ας κραυγάζουν οι σοβαροί ότι η κρίση είναι πολυεπίπεδη και η εποχή άκρως επικίνδυνη. Ας τους γυρίζουν την πλάτη οι πολίτες, απογοητευμένοι από την ελαφρότητα, τη γραφικότητα και τον αμοραλισμό. Τον χαβά τους, αυτοί!

Hμερομηνία :  11/2/09    Copyright:  http://www.kathimerini.gr